Sessizliğin ardından..

Bitti dediğinde kar yağıyordu. Sokak çocuğu gibi oldum o soğukta, elimde konyak şişesi deli gibi dolandım ortalıkta.. Beynimde sürekli çalıyordu "Ağla sevdam" Yine bir gidiş.. Yine biri giderken arkasından bakan ben ve içimdeki o vıcık vıcık ayrılık hissi. Farklıydı bu sefer. Ayrılık değildi sadece, biraz ölümdü.. Biraz sen öldün, ben de öldüm..

Sonra karlar eridi, hala o soğuk içimdeydi. Ben hala yürüyordum nereye gittiğimi bilmeden, tek bildiğim yalnız yürüyordum. Sahte huzur içimde. Kendi kendime yarattığım dünyamda, kimsenin ulaşamadığı bir yerde.. Anlamaya çalışıyordum yalan mıydı bütüm o yaşananlar, ben miydim abartan hislerini yoksa sen miydin yerine getiremeyeceğin sözleri veren?

Bahar geldi şimdi, çiçekler açıyor ortalıkta, biraz daha uzamış saçlarım, aynaya bakınca farkettim. Biraz daha çökmüş gözlerim.

Bu aşk benim hayatıma maloluyordu az kalsın.
Ve başkası dokundu sana, sen öldün.
Ağlayanın yok.. Ben yokum çünkü.