24/8/2005 - Kukla...
Hayatımın nereye gittiği belli değil...
Sürükleniyor sadece
Takılıp kalıyor biryerde
Sonra birikenler olan gücüyle başka biryere savuruyor beni....
Ben iplerini koparmış bir kuklayım...
Düşmüşüm hayat sahnesinde yere
Sürünüyorum belki de
Ama en azından kimse iplerimden tutmuyor
Kimse beni yönetmiyor...
İplerini koparmış kuklayım ben
Rüzgar çıkarsa gökte
Çıkmazsa yerde..
Bazen sıkışıp kalmış...
Bazen de en azından özgürüm diye mutlu...
