Sonum intihar olacak bu içime doğuyor hemen hemen her gün...Beklediğim, bildiğim sona zamanla daha daha yaklaşırken geçen zamanı öldürüyorum. Oysa ki söz vermiştim kendime artık herşeye yeniden başlayacaktım. Belki yalnız, belki parasız; ama kendim olacaktım.

Yakamı bırakmıyor ki geçmişin izleri. Ne zaman ileri bakmaya çalışsam sisler yoğunlaşıyor, engeller büyüyor önümde. Siyah kör ediyor gözlerimi galiba. Çünkü başka renkleri seçemez oldum artık; sahi var mı başka renkler?

Hayat bu olmamalı. Bize hayat diye öğrettikleri bu olmamalı... Hayat bir şişe şarabı umursamazca kafaya dikmek, bir saat içinde bir paket sigarayı bitirmek olmamalı...

Hayatta da var mıdır giriş gelişme sonuş bölümü. Varsa hangi bölümdeyim ben. Fazla gücüm kaldığını zannetmiyorum. Sessizce karanlıkta sonumu bekliyorum. Kültablasında yalnızlığa terkedilmiş sigara gibi yavaşça. Ama herkesin bildiği ucunda 'son' olan boşluğa. Yanıyorum ben de terkedilen sigara gibi...

Neden ben kayalıklardan aşağı attığım bira şişeleri gibi unufak olmuyorum ki?